Hoe het begon…

Nou ja, een blog…

Wat ik graag wil is hier verhalen gaan plaatsen die leerkrachten kunnen gaan vertellen in de groep. Dat gaat ook zeker gebeuren, maar eerst begin ik met mijn eigen verhaal. Niet het hele verhaal, maar het verhaal waar Verhalen Zaaien mee begon.

Vorig jaar in juli won mijn toen 9-jarige dochter een verhalenwedstrijd die was uitgeschreven door het Parool. Met dit verhaal mocht ze in augustus optreden op het Verhalenfestival in het Westerpark in Amsterdam. Het was een fantastische dag, de zon scheen, het festival was prachtig ingericht met yurds waar verteld werd, maar mijn dochter genoot er allemaal niet van: haar was gevraagd het verhaal niet voor te lezen, maar te vertellen. Ook al had haar verhaal gewonnen en had ze mogen oefenen met één van de organisatoren van het Verhalenfestival, ze durfde niet. Toen ze eenmaal aan de beurt was begon ze vol goede moed, maar ging al snel zachter te praten en pakte uiteindelijk haar tekst erbij om -nog steeds heel zachtjes- voor te gaan lezen.

Zo stil mogelijk voorlezen....
Zo stil mogelijk voorlezen….

Ik was verbaasd, mijn dochter is een exemplaar dat zich prima redt op school en regelmatig op het podium staat op de Jenaplanschool waar ze op zit, maar haar verhaal, dat ze echt heel goed kende, vertellen, dat durfde ze niet.

Ik werk als leerkracht op dezelfde Jenaplanschool, basisschool het Wespennest in Amsterdam Noord, en ben gaan nadenken over de hoeveelheid spreekgelegenheid die de kinderen krijgen. Ondanks de vele kringen en vieringen op onze school is dat eigenlijk maar weinig.

Ik heb me verder verdiept in het vertellen van verhalen door kinderen en heb een verhalenproject opgezet op de school waar ik werk. Eén van mijn collega’s nam afscheid ter gelegenheid daarvan hebben leerkrachten, ouders en vooral kinderen verhalen verteld.

Mooi ingerichte vertelplek in de onderbouw.
Mooi ingerichte vertelplek in de onderbouw.

Kinderen hebben veel hebben geluisterd en op speelse manieren nagedacht over de structuur van verhalen. Alle kinderen hebben veel verhalen hebben gelezen en uiteindelijk veel samen hebben gewerkt om elkaar te helpen bij het steeds beter gaan vertellen van hun verhaal. De verhalen die de kinderen vertelden hebben we deels vooraf uitgezocht en aangeboden, maar de kinderen zijn ook zelf op zoek gegaan naar verhalen die ze konden vertellen. Dat deden ze in boeken, maar wat heel bijzonder was, was dat de kinderen ook in gesprek zijn gegaan met hun ouders en grootouders en zo met prachtige verhalen weer op school kwamen, die ze dan weer aan ons vertelden.

Uiteindelijk heeft ieder kind in de groep een verhaal verteld en hebben we het verhalenproject gezamenlijk afgesloten met een verhalenfestival, waarbij kinderen en ouders door de school rouleerden en uit elke groep maar liefst vijf kinderen en twee ouders hun verhaal aan een grote groep vertelden. Het project en het afsluitende festival waren zo bijzonder, en zo rijk aan leermomenten voor zowel de leerkrachten als de kinderen dat ik heb besloten mijn materiaal verder uit te werken en te professionaliseren zodat ik het ook op andere scholen en organisaties kan aanbieden. Een mooie naam was, met een passie voor zowel verhalen als tuinieren, snel gevonden: Verhalen Zaaien.

Annette Benedictus
Verhalen Zaaien is aan het ontkiemen en wordt gevormd door Annette Benedictus. Zij geniet al een leven lang van verhalen en heeft ruim voldoende ervaring in onder andere het onderwijs om haar plannen en idealen op deskundige wijze te delen.